Positief opvoeden, terug naar een basis

Onlangs heb ik mogen kennis maken met de ideeën van Amy McCready, oprichtster van Positive Parenting Solutions. Zij is een grote dame in America als het gaat om opvoeding met een back to basics instelling. Het gaat erom je kinderen te leren kennen, hen verantwoordelijkheid en discipline aan te leren en hen te betrekken bij mogelijke consequenties die je invoert rond bepaald gedrag.

Haar grootste focus is het leren kennen van gedrag en de motivatie achter bepaald gedrag van je kind/puber. Concreet komt het er op neer dat je op een gepaste manier ingaat op de onderliggende noden van je kind. Dit wil zeggen dat je hem/haar ook enige mogelijkheid biedt om het leven te reguleren volgens de nodige verantwoordelijkheidszin en discipline die men opbouwt doorheen de opvoeding. De regulatie van de eigen ik start al vanop jonge leeftijd. Neem nu bijvoorbeeld potty-training, dat is soms een ware nachtmerrie, een kind dat steeds in crisis gaat omdat je zegt dat hij/zij op het potje moet gaan zitten. Op dat moment is het kind reeds op zoek naar mogelijke eigen regulatie van de eigen ik. Zo zal het kind bij zichzelf denken “ik wil gaan zitten wanneer ik er klaar voor ben en wanneer je me dwingt ga ik in crisis”.

Kinderen gaan ook op zoek naar veiligheid via gedrag. Ze kunnen zich soms erg misdragen net om te kijken hoe wij, als volwassenen, hierop gaan reageren. Bieden we veiligheid? Mogen ze zichzelf leren ontdekken? Gaan we beginnen roepen en tieren? Moet het allemaal onze eigen ideeën zijn of mogen zij hun eigenheid in onze manier van denken integreren? Dus in dat op zich mogen we ook zeker niet vergeten dat wanneer een puber voor ons acting-out gedrag stelt, dat er misschien wel heel wat zaken zijn die hij/zij eigenlijk van ons wil te weten komen.

Kunnen we het hen eigenlijk kwalijk nemen? Hebben we niet allemaal nood aan controle over ons eigen leven en willen we niet allemaal onze eigen ik ontdekken? Mogen er niet eens zijsprongen gemaakt worden om af te tasten wat dit met ons doet? Uit fouten ontdekken we, zowel jong als oud, wie zijn wij als ouder dan om ons kind/jongere dit te ontzeggen?

Kinderen en jongeren hebben nood aan aandacht, bevestiging dat ze iets goed hebben gedaan, luisteren wanneer ze je willen aanspreken, gehoor geven aan hun gevoelens, …. Wanneer kinderen geen positieve aandacht krijgen gaan ze om aandacht vragen via het uiten van gedrag met een negatieve ondertoon. In dit opzicht zit dus de nood aan aandacht achter het negatieve gedrag.

Nu wil ik het even concreet hebben over de crisissen met je kind(eren), het roepen, tieren, straffen, of toegeven omwille van gedrag dat je kind toont. Laten we even heel eerlijk zijn, is het niet verschrikkelijk vermoeiend om de strijd soms aan te gaan met je kind omdat hij/zij niet doet wat er verwacht wordt, dat hij/zij eerst nog uren je aandacht opeist voor hij/zij gaat slapen, of de commentaren van je puber die absoluut geen zin heeft om te doen wat je vraagt?

“You can’t teach children to behave better by making them feel worse. When children feel better, they behave better.”

Pam Leo

Ik geloof er sterk in dat wanneer we ons het besef rond gedrag en achterliggende motieven eigen maken we ervoor kunnen zorgen dat onze rust bewaard blijft en dat roepen tegen onze kinderen verleden tijd wordt. Gedrag heeft erkenning nodig waarover ook openlijk gecommuniceerd dient te worden. Om crisissen en talk-backs te minimaliseren en als ouder een veilige thuisbasis te creëren is het belangrijk om rekening te houden met enkele belangrijke aspecten:

  • Geef je kind voldoende aandacht doorheen de dag. Geef je kind voldoende complimentjes, vraag hoe het op school was, geef gehoor aan gevoelens, geef voldoende knuffels, …
  • Heb oog voor je eigen manier van omgang met je kind. Hoe is je communicatie? welke boodschappen geef je hem/haar? Op welke manier ga jij in op een back-talk en hoe reageer je als je kind tegen je roept?
  • Geef een zekere controle aan je kind. Positieve controle wat hij/zij nodig heeft om het leven eigen te maken. Dit kan je perfect doen binnen de familiegrenzen, bijvoorbeeld: Moet een kamer elke maandag opgeruimd worden? Kan je ook afspreken met je kind dat het wekelijks dient te gebeuren hij/zij heeft dan zelf de controle wanneer de kamer wordt opgeruimd en door overeengekomen richtlijnen kan je hier ook een gepaste consequentie aan verbinden.
  • Zoals gezegd durven kinderen en jongeren ook een power-strugle opstarten waarin ze je zullen willen uitdagen om te kijken hoe je reageert. Ga hier dan niet op in! Blijf respectvol (kom ik direct nog even op terug), je mag gerust zeggen dat je dit niet apprecieert en dat je pas in gesprek gaat wanneer er met respect gesproken kan worden en ga dan ook weg, verlaat de ruimte. Je kind heeft je niet boos gekregen en zo ligt het volledig bij hem/haar, jou kan niets verweten worden.
  • En wat heel belangrijk is het aanleren van eigen verantwoordelijkheid en inzien dat zijzelf verantwoordelijk zijn voor bepaalde consequenties omwille van de keuzes die ze hebben gemaakt.

Misschien heb je wel de vraag nu van hoe leer je deze verantwoordelijkheid of inzichten? Dat is een heel erg terechte vraag en dit doe je door jezelf de R’s eigen te maken:

  1. Respect: ook wanneer u kind in de fout gaat, is het nog niet nodig om zelf in de verdediging te gaan, om hard te zijn in uw boodschap of enorm streng te zijn. Geef duidelijke limieten en communiceer deze. Wees ook consistent in uw boodschappen en in uw consequentie, laat gedrag niet door de vingers glippen de ene keer wanneer je het de andere keer afstraft.
  2. Related to misbehavior: hiermee wil men bedoelen dat de consequentie die getroffen wordt effectief gerelateerd moet zijn aan gedrag dat gesteld wordt. Als u kind bijvoorbeeld moeite heeft om effectief de playstation af te zetten wanneer je hem/haar aan tafel roept hoef je hem/haar niet te straffen door te zeggen dat je hem/haar niet naar een feestje van zaterdag zul laten gaan. Dat is niet gerelateerd aan het feit dat je kind moeite heeft met de playstation op tijd af te sluiten.
  3. Reasonable in duration: dit wil zeggen dat je de consequentie aan gedrag gaat meten tegenover het gestelde gedrag en dat je ook rekening gaat houden met de leeftijd van het kind. Een jong kind zal gekregen boodschappen minder snel toepassen omdat zij nog snel zaken vergeten, hier is een korte consequentie die je misschien vaker gaat moeten toepassen meer van toepassing dan wanneer je een tiener aanspreekt op gedrag en dit een gevolg geeft. Echter is het natuurlijk wel van belang om ook hier niet te overdrijven in duur van de consequentie.
  4. Revealed In Advance: Dit krijgt van mij heel veel aandacht, waarom? Op voorhand gedrag en consequenties bespreken maakt dat er afspraken gemaakt kunnen worden waarvan je langs beide kanten eigenlijk mede de inhoud kunt reguleren. het is een wederzijdse overeenkomst en zorgt dat er langs beide kanten respect getoond wordt. Het geeft ook veiligheid en zorgt ervoor dat niets zomaar plots op het kind of de jongere afkomt. Ze zijn op de hoogte en krijgen zo zelf verantwoordelijkheden voor gedrag dat zij stellen en zijn zelf verantwoordelijk voor de consequentie die eraan vasthangt. Zij dienen zelf te overwegen of dit een risico is dat zij willen nemen of niet. Het maakt ook mogelijk om vanuit Ik-boodschappen je bezorgdheid te uiten als ouder en duidelijke afspraken te maken.
  5. Repeated back to you: dit is een laatste puntje maar toch niet onbelangrijk. Nadat je gedrag en consequenties hebt besproken, wanneer je duidelijke afspraken met je kind hebt kunnen maken, is het belangrijk dat je de gemaakte afspraken even door je kind laat overlopen. Zo ben je er zeker van dat ze alles goed hebben begrepen en je op dezelfde golflengte zitten. Merk je dan dat je kind toch iets niet goed heeft begrepen dan kan je het gesprek ook nog even verder zetten.

Wil jij als ouder bekeken worden als diegene die altijd roept? Ik denk dat geen enkele ouder dat wil toch? Door na te denken en preventief te werken kun je heel wat situaties die voordien voor escalatie zouden zorgen, voorkomen. Zul je nog eens een slaande deur tegen komen bij je kind? absoluut, maar ze kunnen je niets kwalijk nemen omdat de afspraken gemaakt zijn en door consistent te zijn gaan ze je sneller respecteren en minder tegenstribbelen.

“The meeting of two personalities is like the contact of two chemical substances: if there is any reaction, both are transformed.”

Carl Jung

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: