Help! Mijn kind blijft weg van huis

De afgelopen maanden is het mij erg opgevallen hoeveel meldingen er over Facebook heen gingen over jongeren die niet (terug) thuis of op hun bestemming waren aangekomen. Bij meldingen als deze gaan de engste gedachten eerst door je hoofd, zeker met alle narigheid die je toch ook vaak te horen krijgt (poging tot kidnapping hier, poging tot kidnapping daar …). De meldingen van de jongeren worden dan ook massaal verspreid in de hoop hen zo snel mogelijk te vinden.

Vaak krijg je ook al een mededeling in de boodschap ‘is van huis gaan lopen’. Wanneer deze boodschap echter wordt vermeld dan komen alle vooroordelen duidelijk in beeld. Mensen, (vaak) onbekenden, die zich geroepen voelen om hun meningen te uitten en zich hier ook niet inhouden en de boodschap die zij overbrengen. Natuurlijk voelt men zich al snel aangesproken om over zaken een mening of idee te vormen, als ouder die het “perfecte” gezinnetje beheerd kan je dan soms ook niet anders dan te veronderstellen dat het de “schuld” is van de ouders, of dat het een “slecht” kind is. MAAR WAAROM!!! Waarom komen deze vooroordelen altijd op de proppen? We kennen het verhaal niet, we kennen geen achtergrond, we weten niet welke situaties die zich al of niet hebben voorgedaan, dus wie zijn wij om de situatie van een ander gezin te vergelijken met dat van onszelf? Is het uit eergevoel, een gevoel ‘ik ben beter’? Staaft het ons ego als ouder of persoon? Denken we dat we het allemaal beter kunnen, zo ja waarom, wie heeft dat recht? Zij wij perfect? Ik alleszins niet!

Het is perfect mogelijk dat een ouder de beste versie van zichzelf geeft in het ouderschap en in zijn opvoeding met alle positiviteit en goede wil van de wereld. Daar tegenover kan het ook perfect zijn dat de jongere de beste versie is van zichzelf. Wat loopt er dan mis? Dat het opvoedingsaanbod niet overeenkomt met de opvoedingsvraag. Het kan je overkomen dat jij als ouders je aanbod moet aansturen om op maat van je jongere op te voeden en dat is niet altijd even makkelijk. Zoek het allemaal maar eens uit, weet het maar eens… Voor opvoeden is geen eenduidige leidraad en dat is ook niet meer als normaal!

Wees als ouder niet te streng voor jezelf of voor je kind, en wees voor andere ouders en kinderen ook niet te streng. Onthoud dat het perfect ok is, om even niet ok te zijn, zowel als persoon maar zeker ook als gezin. Wanneer je dan tegen obstakels aanloopt, praat erover!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: