‘Geloof in mij’ is wat zij vragen!

‘Geloof in mij’ is wat zij vragen!

En waarom zouden we dit niet doen?

Al enkele jaren speelt er een bezorgdheid door men hoofd. Deze bezorgdheid gaat om de toekomst van kinderen en jongeren in de jeugdzorg. Elk kind of jongere verdient het om gesteund en gemotiveerd te worden doorheen de verschillende levensjaren en doorheen hun kinder- en jeugdtijd.

Uit mijn eigen ervaring had ik vooral het gevoel dat er gewerkt werd naar een plaats op de arbeidsmarkt. Dit wanneer er eigenlijk wel enkelen waren die mits een goede ondersteuning en motiverende omgeving, wel de capaciteiten hadden/hebben om verdere studies aan te gaan. Er werd weinig aandacht besteed aan de motivatie van deze jongeren rond scholing. Van een ASO opleiding in een mum van enkele maanden omschakelen naar een beroepsopleiding of deeltijds lerend werken was iets waar niet over gepraat werd. Deze omschakeling werd zonder meer aanvaard, zonder eens stil te staan bij hoe het komt dat deze jongeren deze omschakeling willen/moeten maken. Begrijp me niet verkeerd, er is niets mis met deeltijds lerend werken, wanneer dit inderdaad de beste afstudeerrichting is voor die ene jongeren. MAAR!! Laat ons dat absoluut niet normaliseren! 

De jongeren zelf waren ook niet erg overtuigd van hun capaciteiten. Het brak dan ook mijn hart om te zien hoe zij zichzelf enorm neerhaalden. Hoe weinig ze van zichzelf dachten en hoe hardt zij ook hun best deden om zo stoer mogelijk over te komen wanneer ze zichzelf eigenlijk niet goed voelde. Ik blijf het ook erg vinden hoe weinig aandacht er ook ging naar het psychische gedeelte van de ondersteuning die zij kunnen gebruiken. 

Dagelijks komen er vele vragen in me op. De vraag hoe men binnen de jeugdzorg de jongeren motiveert om te gaan voor de job die hen passioneert of om verdere studies aan te gaan is voor mij erg belangrijk. Om voor mezelf een antwoord te bieden ben ik wat gaan opzoeken. Zo kwam ik tot een onderzoek van Caroline Vrijens en Ann Clé dat gepubliceerd is in 2017, namelijk ‘Wij zijn gewone kinderen in een ongewone situatie’. Een redelijk recent onderzoek waarbij men jongeren binnen de jeugdzorg aan het woord hebben gelaten en waarbij men erg duidelijke taal spreekt.

De leefwereld en realiteit van de bevraagde jongeren mist zaken die essentieel zijn om op te groeien tot zelfverzekerde en zelfstandige volwassenen. Jongeren die opgroeien in een jeugdhulpvoorziening verlangen naar een thuisgevoel, naar mensen die hen het gevoel geven dat ze er mogen zijn, die in hen geloven om wie ze zijn. Ze verlangen naar een jeugd zonder vooroordelen en naar menselijke relaties waarop ze nadien ook op kunnen terugvallen.

Geloof in hen om wie ze zijn… Dit is voor mij noodzakelijk, en zou eigenlijk een normaliteit moeten zijn. 48% van de jongvolwassenen die de jeugdhulp verlieten, heeft geen diploma middelbaar onderwijs en slechts 8% heeft een diploma ASO. In de leeftijdscategorie 18-25 heeft slechts 3% van de jongvolwassenen uit de jeugdhulp een bachelor-diploma en geen enkele een masterdiploma. Waarom dit zo is, is de vraag die ik mezelf dan stel.

In het artikel staat dat kinderen in de jeugdhulp vaak laag ingeschat worden. Eén op drie van de jongeren heeft het gevoel te snel te zijn doorverwezen naar technisch-, beroeps-, of buitengewoon onderwijs. Vier op tien gelooft dat ze door hun situatie thuis in een studie onder hun niveau terecht kwamen. Eén op vijf week af van de eigen studiekeuze omdat anderen dachten dat die te zwaar voor hen zou zijn.

Men stelt dat kinderen binnen de jeugdzorg vaak laag worden ingeschat. Men ziet hen nog steeds als problematisch, weinig intelligent, kansloos enzoverder waardoor ze weinig worden uitgedaagd om de lat hoger te leggen. Daartegenover rekent men hen af op slechte schoolresultaten en moeilijk gedrag terwijl schoolse problemen vaak gelinkt zijn aan de complexe situatie waarin ze opgroeien.

Uit het artikel komt ook voort dat er te weinig oog is voor talenten en interesses van jongeren. Veel van de bevraagde jongeren hebben het gevoel dat begeleiders vooral naar problemen kijken en hierdoor hun talenten en interesses over het hoofd zien. Echter is het geloof in iemands mogelijkheden, de lat samen verleggen, dat duwtje in de rug blijven geven net enorm belangrijk!

Wat ik nog enorm verbazingwekkend en hartverscheurend vond was dat wanneer jongvolwassenen uit de jeugdhulp willen verder studeren ze opnieuw afhankelijk zijn van het geloof dat anderen in hen hebben. Jongeren en begeleiders getuigen bijvoorbeeld dat het leefloon soms niet wordt toegekend wanneer het OCMW niet gelooft in de slaagkansen. Hoewel dit zeer afhankelijk is van OCMW tot OCMW blijft het een realiteit die maakt dat bepaalde jongeren geen andere mogelijkheid zien dan on(der)gekwalificeerd meteen op zoek te gaan naar werk. Vaak blijkt ook hun krediet al na één mislukte poging op en zo zag één jongvolwassene op tien zich genoodzaakt te stoppen met studeren omdat hij of zij geen leefloon meer kreeg. 

Ik vind dit alles enorm schrijnend en hartverscheurend, want ook deze jongeren zijn de toekomst en ik heb het gevoel dat zij wel vergeten worden.

Lees gerust het volledige artikel eens door jongeren uit de jeugdzorg

Advertenties

Geef een reactie